8 Mart Dünya Kadınlar Günü, tüm dünya kadınlarının kutladığı uluslararası bir gündür.

Dünya Kadınlar Günü imis..olsun ben tek bir kadını dünya kadınlar günü için kutlayacağım. Onu sizlere anlatacağım.Çünkü o kadında bence bütün kadınların hayatında ki pek çok nokta birleşiyor. Mutluluk,mutsuzluk, umut, başarı, hayal kırıklığı… herşey var.

Yıllar önce; Doğu Anadolunun ücra bir yerinde orta halli 3 çocuklu ailenin büyük kızı olarak dünyaya geldi. kardeşleri doğduğu gün büyümüştü zaten,abla olmuştu ve sorumlulukları başlamıştı. Yaşadıkları kasabada bile ün salmış yiğit mi yiğit,gözüpek yakışıklı babasını talihsiz bir kazada kaybettiğinde henüz  7 yaşında idi,kardeşleri  daha da küçükler…Güzelliği dillere destan anası için;çevre baskısı ,imkansızlık, çaresizlik, işlerin üstesinden kalkamayacağı  günler başladı .Herkes evlenmesini istiyordu..çok da talibi vardi .Fakat çok varlıklı bir köy ağasi ona ismine yakışır şekilde güller gibi bakacak olan evli birinde karar kıldı..Akıl veren de çok oldu tabiii. Okumuş oğlunada büyük kızını vermek şartıyla kabul et dediler.Çaresiz kabul etti .Ağa ile evlendi …kızına sormadı bile ..o zaten  çocuk dışarda ip atlıyor …ne anlarki dediler.Köye taşındılar .Varlığı kadar kalabalıkda bir ailesi vardı.Şaşkınlık geçtikten sonra  çatışmalar –çekişmeler başladı . ”Annem neden evlendi ,buraya niçin geldik?” diye  düşünürken evlenmiş olduğunu öğreniyor ama kocasının onu istemediğini söylüyorlar.Büyükler karar vermiş  ne desen boş ,beklemekten başka.

Günler; evde gelin olarak her hizmete koşarak, tabanları yarılana kadar yürüyecek,elleri buzlu sularda mosmor oluncaya kadar çamaşır yıkayacak,zayıf sıska bedenli  omuzlarından kanlar akıncaya kadar kolçaklarla köy meydanından su taşıyacak dur durak bilmeden…geceyi gündüze katarak kendilerine yer etmeğe, kendilerini kabul ettirmeğe çalışacaklar çalıştılar da …Ne acımasız zalim günlerdi denecek yıllar sonra…

Içindeki  umut onu aldatmadi;görmeden ,tanımadan nerdeyse 3 yıl beklediği evlendiği kişi  onu kabul etti hor  görmedi ..göremedi çünkü o da henüz çocuk denecek yaştaydı.Birlikte evli-evcilik oynayarak büyüdüler.

Uzun yıllar başka köylerde çalıştı kocası,ona izin vermediler birlikte gitmelerine…sonra kızı  oldu onunla gecelerini  paylaşti,ona umutlarını  anlattı ninni yerine… Ne çok hastalanırdı .Zayıf narin bedeni ateşler içinde yandı günlerce ,ne doktor vardı ne de ilaç..Ağır bir grip halinde iken kocakarı ilacı yaptılar ve iki kulağınıda harap ettiler .Artık özürlü biri  olmuştu.Işitemiyordu.Zamanla tek kulağı  iyileşti ,dünyasi şenlendi.

Bundan sonraki günlerinde saygı duyduğu  sevdiği kocası yanında ,çocuğu  kucağında hayata daha bir güzel bakmaya başladı.Mücadele etmek,yılmadan çalışmak ,yeni şeyler  öğrenmek ,kalabalık ailenin sorunları ile baş etmek onun görevi olmuştu. Ailede bir uyum ,yardımlaşma  vardi .Arzu ettiği aile kavramı kendi ailesinde kökleşmişti artık. Kocasıyla herkonuyu tartışır- sorar doğruyu  bulurdu.

Sonra 2 çocuğu daha oldu.Kendi okuyamadığı  için okuyan ,okumak isteyen kişilere inanılmaz derecede yardım eder desteklerdi.Bu duygularla elbetteki çocuklarının da okumasını isterdi.Okudular da.

Kocasıyla büyük bir uyum içinde ne kadar da gezmeyi severlerdi .Mevlana haftası Konya’ya ,Çanakkale şehitleri günü Çanakkalede ,özelliklede 19 mayıs da Samsun da kimbilir kaç kez bulundular.Her gittiklerinde yeni dostlar edinerek dönerlerdi .Onlarin gezi anılarını günlerce dinlerdim.

Yıllar çok çabuk mu geçti biz mi  büyüdük ,evlendik bizimde çocuklarımız oldu.Onlar nene –dede olmanın hazzınıda yaşadılar.Daha pek çok şey gibi çocuklarla çocuk nasıl olunurmuş  onlardan öğrendim.

Yaşlandılar,bazı şeyleri yapamaz oldular ,geziler yok denecek  kadar azaldı .Sağlık sorunları arttı.

Ve günün birinde ; 12 yaşında tanıyıp sırtını dayadığı , güvendiği ,herşeyi öğrendiği  65 yılını  birlikte geçirdiği sevdiği kocası  vefat etti. Dünyası da onunla birlikte karardı sanki.Bunca yıl her anını paylaştığı ,her an nefesini  hissettiği  kocası  yok artık…Kendi nefeside tükendi sanki… Çocukları  ,dostları çaresiz kaldılar.Onu hayata bağlamak için ne gerekiyorsa yapmaya çalıştılar.Zaman herşeyin ilacı,bekliyorlar.

Günler ,aylar ,yıllar geçsede duyduğu  özlem asla azalmıyacak,çok uzun yıllar süren mutlu evliliğinin sırlarını anlatacak. Çevresindeki  kişilere  hayatından örnekler vererek onlara destek,rehber  olacağından  eminim.Biliyorum çünkü anlattığım bu kadın benim annem.

Bu gün hala  80 yıl öncesinde  olduğu gibi küçük yaşta evlenenler ,evli olduğunu bilebile 2.nci  eş  yani kuma olmaları,evlendiği kişiye verdiği sözu tutmayanlar ,evde ki hayat şartları,anne babanın çocuklarının hayatlarına karışmaları ve kendi istekleri doğrultusunda yönlendirmeleri,olmayınca da aile içi şiddet ve hırgur bir hayat.

Kız çocuklarının evlenmesinin bir kurtuluş gibi görüp eğitim ve öğretimden mahrum kalmaları.Ve  ekonomik özgürlügü olmayınca da hertürlü şiddete maruz kalarak hayatını devam ettiren mağdur kadınlarımız.TVlerde evlenmek isteyen kadınların nasıl krıterlerde koca aradıklarına bakınca durum  çok vahim.Evlenenler sanki ne oluyor…kısa sürede boşanıyorlar,kimsenin kimseye tahammülü kalmamış saygı çöküntüsü yaşıyorlar.Bu arada hırpalanan  çocuklar ,ya da aşırı ilgi ve bolluktan doyumsuz gözü aç ama obez çocuklar meydanlarda.

Bir de çalışan kesim var ki onların durumu daha da içler acısı işten çıkarılır korkusu ile hamile kalamaz kalsa da en kısa süreli doğum iznini kullanmaya çalışır.Çalışma şartları ne kadar zor olsada dayanır. Her türlü haksızlığa hatta  tacize uğrasa bile anlatamayan kadınlar ordusu var.Bu konuları yazdıkca yazası geliyor insanın …ama sayfalar yetmez…

Bunca yıl geçmiş de ne değişmiş ? Bence daha acınası haldeyiz.

Dün gece anneme  -8 Mart “Dünya Kadınlar Günü “imiş .Günümüz kutlu olsun anacığım dedim.Aldığım cevap çok netti .Diğer günler kimin?Kulak cihazının pilini ayarladı ve uzun uzun konuştuk...

Sonra , bak kızım; onların yazıklarına bakma dedi. ,Tanri nasıl  ki bize ömür vermis o kadar gün bizimdir. Bu insanları oyalıyorlar…anneler günü ,sevgililer günü gibi .Gün Allahın günüdür.Bütün kadınlar kendilerine insan muamelesi yapılan yerde dursunlar.Sevdikleri,saygı duydukları  kişiden çocuk sahibi olsun iyi bir yuva kursunlar.Vatana millete faydalı çocuklar yetiştirsinler.Örf ,adet ,geleneklerimizi unutmasın, unutturmasınlar.Sağlıklarını ön planda tutup kimseye muhtaç olmayacakları bir işleri olsun.Çok şeye ihtiyac duyarak değil  elindekilerle huzuru yakalamaya çalışsınlar..Kimselerle yarışmasınlar,özenmesinler.herkesin farklı hayatları vardır. Beşparmağin beşide ayrı boylarda.Büyüklerini saysınlar ,daima hatırlarını sorsunlar.Ellerinden geldiği kadar düşküne yardım edip merhametli olsunlar.Gün de bu gün, hayatta bugün deyip tadını çıkarsınlar.Kadınlarımıza Allah kolaylık versin diye de yaz dedi.Ben de yazdım. Sevgilerimle.

Kaynağa git